ਮੈਂ ਤੇ ਹਵਾਵਾਂ

ਇੱਕ ਦਿਨ ਹਵਾਵਾਂ ਕੋਲੋਂ ਦੀ ਲੰਘੀਆਂ

ਮੈਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ,

ਨੀਂ ਦੱਸੋ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਕਰਦਾ ਕੋਈ ਯਾਦ|

ਹਵਾਵਾਂ ਹੱਸੀਆਂ ਤੇ ਬੋਲੀਆਂ,

ਤੂੰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ,

ਉਹ ਰਾਹਾਂ ਬਹੁਤ ਲੰਮੀਆਂ |

ਮੈਂ ਆਖਿਆ,

ਖ਼ਿਦਮਤ ਖ਼ੁਦਾ ਦੀ,

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਤੁਰਨਾ ਉਹ ਰਾਹਾਂ,

ਰੱਬ ਵਲੋਂ ਗਈਆਂ ਨੇ ਘੱਲੀਆਂ |

ਮੈਂ ਟੁਰਾਂਗੀ ਤੇ ਟੁਰਦੀ ਰਹਾਂਗੀਂ,

ਆਖਿਰ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ,

ਸਾਗਰ ਵਿਚ ਜਾ ਮਿਲਾਂਗੀ |

ਹਵਾਵਾਂ ਹੱਸੀਆਂ ਤੇ ਬੋਲੀਆਂ,

ਮੁਹੱਬਤਾਂ ਵੀ ਬੜੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਭੋਲੀਆਂ,

ਰੱਬ ਆਖਿਰਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਝੋਲੀਆਂ |

ਜਦ ਉਹ ਛੂਹ ਕੇ ਲੰਘੀਆਂ,

ਮੇਰੇ ਜਿਸਮ ਤੇ ਲੂ-ਲੂ ਸੀ,

ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਰੱਬ ਦਾ,

ਆ ਰਿਹਾ ਸਰੂਰ ਸੀ |

ਮੁੱਖ 'ਤੇ ਵੀ ''ਬਲਜਿੰਦਰ'' ਦੇ,

ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਹੀ ਨੂਰ ਸੀ|

ਬਲਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਸ਼ੇਰਗਿੱਲ 

ਖ਼ੁਦਾ ਮਿਹਰਬਾਨ

ਰੂਹ ਤੋਂ ਔਰਤ ਜਾਤ ਦਾ ਜੋ ਵੀ ਕਰਦਾ ਸਨਮਾਨ,

ਖ਼ੁਦਾ ਐਸੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ’ਤੇ ਫਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੈ ਮਿਹਰਬਾਨ।

ਵੱਡੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਰੱਬ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਅਭਿਮਾਨ, 

ਫਿਰ ਅੰਨ੍ਹੀਂ ਦੌਲਤ ਦਾ ਕਿਉਂ ਤੂੰ ਕਰੇਂ ਗੁਮਾਨ। 

ਬੇਗਾਨੀਆਂ ’ਤੇ ਤਸ਼ੱਦਦ ਕਰ ਬਣ ਨਾ ਬਲਵਾਨ। 

ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਪਤੈਂ? ਕਿ ਤੂੰ ਕਿੰਨੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ। 

ਜਿਹੋ ਜਿਹੇ ਕਰਮ ਤੂੰ ਕਰਦਾ ਏ, ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਹੀ ਹੋਣ ਪ੍ਰਵਾਨ,  

ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਸੂਤ ਸਮੇਤ ਮਿਲਦਾ ਏ ਵਰਦਾਨ।    

ਸੱਚੀਆਂ ਨੀਅਤਾਂ ਨਾਲ ‘‘ਬਲਜਿੰਦਰ’’, ਵਧਦੀ ਜੱਗ ’ਤੇ ਸ਼ਾਨ,

ਰਹਿੰਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਤੱਕ  ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਝੂਲਦੇ ਰਹਿਣ ਨਿਸ਼ਾਨ।  

ਰੂਹ ਤੋਂ ਔਰਤ ਜਾਤ ਦਾ ਜੋ ਵੀ ਕਰਦਾ ਸਨਮਾਨ,

ਖ਼ੁਦਾ ਐਸੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ’ਤੇ ਫਿਰ ਹੋ ਜਾਂਦੈ ਮਿਹਰਬਾਨ।

ਬਲਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਸ਼ੇਰਗਿੱਲ

ਵਫ਼ਾ ਦੀ ਤੌਹੀਨ

ਅੱਜ ਮੈਂ ਗੱਲ ਇੱਕੋਂ ਕਰਨੀਂ ਹੈ,
ਗੱਲ ਇੱਕ ਬਦਨਸਲੀ ਦੀ ਕਰਨੀ ਹੈ।

ਸੂਈ ਦੇ ਨੱਕੇ ’ਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ,
ਗੱਲ ਸੱਚੇ ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਕਰਨੀ ਹੈ।

ਮੁਹੱਬਤਾਂ ਦਾ ਚਿਰਾਗ ਜਗ੍ਹਾ ਕੇ,
ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਸਾਗਰ ਭਰਨ ਦੀ ਕਰਨੀ ਹੈ।

ਹਰ ਇੱਕ ਚਿਹਰੇ ’ਤੇ ਉਹਦਾ ਡੁੱਲ ਜਾਣਾ,
ਗੱਲ ਵਫ਼ਾ ਦੀ ਤੌਹੀਨ ਦੀ ਕਰਨੀ ਹੈ।

ਸੱਚੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਨੂੰ ਤੜਫ਼ਾ ਕੇ,
ਗੱਲ ਝੂਠ ਦੀ ਪੰਢ ਦੀ ਕਰਨੀ ਹੈ।

ਦਿਲ ਦਾ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਜਾਣਾ,
‘ਬਲਜਿੰਦਰ’  ਨੇ ਖ਼ੁਦਾ ਤੋਂ ਇਨਸਾਫ਼ ਦੀ ਕਰਨੀ ਹੈ।

ਅੱਜ ਮੈਂ ਗੱਲ ਇੱਕੋਂ ਕਰਨੀਂ ਹੈ,
ਗੱਲ ਇੱਕ ਬਦਨਸਲੀ ਦੀ ਕਰਨੀ ਹੈ।

ਬਲਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਸ਼ੇਰਗਿੱਲ

ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਦੇ ਪੱਤਰੇ

ਰੂਹ ਦਿਆਂ ਹਾਣੀਆਂ ਸਾਂਭ ਲੈ ਪੈਗਾਮ,

ਮੁਹੱਬਤਾਂ ਦੇ ਚਿਰਾਗ਼ ਬੁਝਦੇ ਨੀਂ ਸੌਖੇ।

ਮਹਿੰਗੇ ਭਾਰ ਤੁਲਣੇ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਦੇ ਪੱਤਰੇ,

ਅਹਿਸਾਸਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਟੀਆਂ ਦੇ ਮੁੱਲ ਪੈਣੇ ਚੌਖੇ।

ਮੁਕੱਦਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਸੀ ਦਰਦ ਵਿਛੋੜੇ,

ਪਲਾਂ ਵਿਚ ਹੋ ਗਏ ਸੀ ਅੱਖੋਂ-ਪਰੋਖੇ।

ਜ਼ਿਹਨ ’ਚ ਫੁਰਨੇ ਮੁਹੱਬਤਾਂ ਦੇ ਫੁਰੇ,

ਸਫ਼ਰਾਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਜ਼ਿੰਦ ਤੁਰੀ ਵੇਲੇ ਔਖੇ।

‘ਬਲਜਿੰਦਰ’ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ ਕਾਗਜ਼ ਕੋਰੇ,

ਅਜ਼ਲੋਂ ਫ਼ਰਮਾਨ ਆਏ ਗਏ ਸੀ ਅਨੌਖੇ।

ਰੂਹ ਦਿਆਂ ਹਾਣੀਆਂ ਸਾਂਭ ਲੈ ਪੈਗਾਮ,

ਮੁਹੱਬਤਾਂ ਦੇ ਚਿਰਾਗ਼ ਬੁਝਦੇ ਨੀਂ ਸੌਖੇ।

ਬਲਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਸ਼ੇਰਗਿੱਲ

ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ ?

ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ,

ਦੱਸ ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ।

ਮੁਰਸ਼ਿਦ ਤੋਂ ਪੁੱਛਣਾ,

ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮੁਰੀਦ ਹਾਂ।

ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੀਰ ਵੀ ਹੈ,

ਰੂਹਾਂ ਦੀ ਜਾਗੀਰ ਵੀ ਹੈ।

ਖੁਦਾ ਦੀ ਦਿੱਤੀ,

ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਮੁਰਾਦ ਹੈ।

ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਝੋਲੀ।

ਮੇਰੀ ਫਕੀਰਾਂ ਨੇ।

ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਆਸਾਂ,

ਤੇ ਸੱਧਰਾਂ ਦਾ ਬੂਰ ਹਾਂ।

ਮੈਂ ਤਾਂ ਝੱਲਿਆ,

ਤੇਰੇ ’ਚ ਸਮਾਈ ਇੱਕ ਰੂਹ ਹਾਂ।

ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਧੁਰੋਂ,

ਨਿਗ੍ਹਾ ਦੇ ਨਾਲ।

ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਚਾਣ,

ਆਪਣੇ ਸਾਹਾਂ ਨਾਲ।

ਮੈਂ ਹੀ ਤੇਰੇ ਸੁੱਚੇ,

ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਜਾਗੀਰ ਹਾਂ।

ਤੇਰੇ  ਹੌਕਿਆਂ ’ਚ

ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਨੀਰ ਹਾਂ।

ਕੋਈ ਵਜ੍ਹਾਂ ਹੈ,

ਜੋ ਮਿਲੇ ਹਾਂ ਇਸ ਜਨਮ ਵੇ।

ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ,

ਦੱਸ ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ?

ਬਲਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਸ਼ੇਰਗਿੱਲ

ਫ਼ਾਇਦੇ

ਕਈ ਫਿਰਦੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਭੁੱਖ ਵਿੱਚ,
ਕਈ ਫਿਰਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ |

ਕਈ ਲੱਗੇ ਜਿਸਮਾਂ ਦੇ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ,
ਕਈ ਤੜਫਦੇ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ |

ਕਈ ਲੱਗੇ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਦੀ ਲਤ (ਆਦਤ) ਵਿੱਚ,

ਕਈ ਫਸ ਗਏ ਗਰੀਬੀ ਅੱਤ ਵਿੱਚ |

ਕਈ ਮੈਂ- ਮੈਂ ਦੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਭੁੱਖ ਵਿੱਚ,
ਕਈ ਤੇਰਾ- ਤੇਰਾ ਕਰਦੇ ਮੁੱਖ ਵਿੱਚ|

ਕਈ ਬੈਠੇ ਉੱਚੇ ਮੁਨਾਰ ਦੇ ਵਿੱਚ,
ਕਈ ਤੜਫਦੇ ਸੱਚੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ |

ਨਾ ਕੋਈ ਮਿਲਿਆ ਨਾਮ ਦੀ ਭੁੱਖ ਵਿੱਚ |
ਪੁੱਠੇ ਲਟਕੇ ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੇ ਕੁੱਖ ਵਿੱਚ|

ਕਈ ਰਹਿੰਦੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਫ਼ਾਇਦੇ ਵਿੱਚ,
ਕਈ ਕਰਦੇ ਕੰਮ ''ਬਲਜਿੰਦਰ'' ਕਾਇਦੇ ਵਿੱਚ|

ਬਲਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਸ਼ੇਰਗਿੱਲ

ਨਜ਼ਰਾਂ

ਮੇਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ 'ਚ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਾਕੇ ਤਾਂ ਵੇਖ,

ਇਸ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ 'ਚ ਆ ਕੇ ਤਾਂ ਵੇਖ।

ਮੇਰੇ ਹੂੰਝਆਂ 'ਚ, ਮੈਨੂੰ ਬਲਦੀ ਤਾਂ ਵੇਖ,

ਬਿਨ ਤੀਲੀ ਤੋਂ ਅੱਗ 'ਚ ਸੜਦੀ ਤਾਂ ਵੇਖ।

ਮੇਰੀਆਂ ਭਿੱਜੀਆਂ ਪਲਕਾਂ, ਗ਼ੌਰ ਨਾਲ ਵੇਖ,

ਗੁਜ਼ਰੇ ਹੋਏ ਦੌਰ ਨਾਲ ਵੇਖ।

ਟਪਕਦੇ ਹੋਏ ਇਨਾਂ ਮੋਤੀਆਂ ਨੂੰ,

ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੀਨੇ ਲਾ ਕੇ ਤਾਂ ਵੇਖ।

‘‘ਬਲਜਿੰਦਰ’’ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਤਾਂ ਵੇਖ,

ਆਏ ਹੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਵੜ੍ਹ ਕੇ ਤਾਂ ਵੇਖ।

ਮੇਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ 'ਚ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਾਕੇ ਤਾਂ ਵੇਖ,

ਇਸ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ 'ਚ ਆ ਕੇ ਤਾਂ ਵੇਖ।

ਬਲਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਸ਼ੇਰਗਿੱਲ