ਬਸਤਾ (ਕਵਿਤਾ)

ਮੰਮੀ ਨੀ ਮੰਮੀ ਮੇਰਾ ਬਸਤਾ ਏ ਭਾਰਾ,

ਮੋਢਿਆਂ ’ਤੇ  ਭਾਰ ਪੈਦਾ ਕਿੰਨਾ ਸਾਰਾ।

ਸਾਈਕਲ ਜੇ ਲੈ ਦਏਂ ਦੁੱਖ ਟੁੱਟੇ ਸਾਰਾ,

ਵਜ਼ਨ ਤੋਂ ਤਾਹੀਂ ਕਿਤੇ ਹੋਊਗਾ ਕਿਨਾਰਾ।

ਮੰਮੀ ਬੋਲੀ : ਬੇਟਾ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਦੁਲਾਰਾ,

ਤੇਰਾ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ’ਚ ਆਉਣਾ ਹੀ ਹੁਲਾਰਾ।

ਅੱਜ ਚਾਹੇ ਚੁੱਕਿਆ ਏ ਬਸਤਾ ਤੂੰ ਭਾਰਾ,

ਪੜ੍ਹੇਗਾ, ਲਿਖੇਗਾ ਤਾਂ ਘੁੰਮੇਂਗਾ ਜਗ ਸਾਰਾ।

ਨਸ਼ਿਓਂ  ਜੇ ਦੂਰ ਮੇਰੀ ਅੱਖੀਆਂ ਦਾ ਤਾਰਾ,

ਮਿਲਖਾ ਬਣੇਗਾ ਜਾਂ ਪਹਿਲਵਾਨ ਦਾਰਾ।

ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਮੁੱਲ ਤੇਰੀ ਦੇਖੀਂ ਪਊ ਸਾਰਾ, 

ਮੋਢਿਆਂ ਤੋਂ ਭਾਰ ਫੇਰ ਲਹਿ ਜਾਊਗਾ ਸਾਰਾ।

ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਾਂਗੂੰ ਪਾਣੀ ਅੱਖੀਆਂ ਦਾ ਖਾਰਾ, 

‘ਬਲਜਿੰਦਰ’  ਬਣੀ ਤੂੰ ਗਰੀਬਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ। 

ਬਲਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਸ਼ੇਰਗਿੱਲ