ਭਰ-ਭਰ ਮੁਹੱਬਤਾਂ ਦੇ ਵਰਕੇ ਹੋ ਗਏ ਸੀ ਝੱਲੇ,
ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਇੱਕ ਦਿਨ ਰਹਿ ਜਾਣਾ ਕੱਲੇ।
ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਵੀ ਰੁਕ-ਰੁਕ ਚੱਲੇ,
ਜਦ ਗੈਰਾਂ ਸੁਣਾਏ ਉਹਦੇ ਕਿੱਸੇ ਅਵੱਲੇ।
ਉਹਦੀ ਬੇਵਫ਼ਾਈ ਦੇ ਵਰਕੇ ਜਦ ਮੈਂ ਥੱਲੇ,
ਤੜਫ਼ੀ ਰੂਹ ਦੀ ਤਾਂ ਰੂਹ ਵੀ ਨਿਕਲੀ, ਨੀਰ ਵਹਾਅ ਅਸੀਂ ਹੋ ਗਏ ਝੱਲੇ।
ਹਰ ਪਾਸੇ ਹੋਇਆ ਘੁੱਪ ਹਨ੍ਹੇਰਾ,
ਵਿਚ ਭੁਲੇਖੇ ਰੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਲ ਦੇ ਜਖ਼ਮ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਸੀ ਅੱਲ੍ਹੇ।
ਜਮੀਰ ਆਪਣੀ ਉਹ ਮਾਰ ਮੁਕਾ ਕੇ,
ਹੋ ਗਏ ਨੇ ਜਿਸਮਾਂ ’ਚ ਝੱਲੇ।
‘ਬਲਜਿੰਦਰ’ ਵਰਕੇ ਸੁੱਚੇ ਮੋਤੀਆਂ (ਹਰਫ਼ਾਂ) ਨਾਲ ਜੜ ਚੱਲੇ,
ਖ਼ੈਰ ਹੋਵੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਰਦ, ਪੀੜਾਂ ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਘੱਲੇ।
ਭਰ-ਭਰ ਮੁਹੱਬਤਾਂ ਦੇ ਵਰਕੇ ਹੋ ਗਏ ਸੀ ਝੱਲੇ,
ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਇੱਕ ਦਿਨ ਰਹਿ ਜਾਣਾ ਕੱਲੇ।
ਬਲਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਸ਼ੇਰਗਿੱਲ
No comments:
Post a Comment