ਮੈਂ ਤੇ ਹਵਾਵਾਂ

ਇੱਕ ਦਿਨ ਹਵਾਵਾਂ ਕੋਲੋਂ ਦੀ ਲੰਘੀਆਂ

ਮੈਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ,

ਨੀਂ ਦੱਸੋ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਕਰਦਾ ਕੋਈ ਯਾਦ|

ਹਵਾਵਾਂ ਹੱਸੀਆਂ ਤੇ ਬੋਲੀਆਂ,

ਤੂੰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ,

ਉਹ ਰਾਹਾਂ ਬਹੁਤ ਲੰਮੀਆਂ |

ਮੈਂ ਆਖਿਆ,

ਖ਼ਿਦਮਤ ਖ਼ੁਦਾ ਦੀ,

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਤੁਰਨਾ ਉਹ ਰਾਹਾਂ,

ਰੱਬ ਵਲੋਂ ਗਈਆਂ ਨੇ ਘੱਲੀਆਂ |

ਮੈਂ ਟੁਰਾਂਗੀ ਤੇ ਟੁਰਦੀ ਰਹਾਂਗੀਂ,

ਆਖਿਰ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ,

ਸਾਗਰ ਵਿਚ ਜਾ ਮਿਲਾਂਗੀ |

ਹਵਾਵਾਂ ਹੱਸੀਆਂ ਤੇ ਬੋਲੀਆਂ,

ਮੁਹੱਬਤਾਂ ਵੀ ਬੜੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਭੋਲੀਆਂ,

ਰੱਬ ਆਖਿਰਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਝੋਲੀਆਂ |

ਜਦ ਉਹ ਛੂਹ ਕੇ ਲੰਘੀਆਂ,

ਮੇਰੇ ਜਿਸਮ ਤੇ ਲੂ-ਲੂ ਸੀ,

ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਰੱਬ ਦਾ,

ਆ ਰਿਹਾ ਸਰੂਰ ਸੀ |

ਮੁੱਖ 'ਤੇ ਵੀ ''ਬਲਜਿੰਦਰ'' ਦੇ,

ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਹੀ ਨੂਰ ਸੀ|

ਬਲਜਿੰਦਰ ਕੌਰ ਸ਼ੇਰਗਿੱਲ